‘ Roedd Ewrob gain heb lyw’n ei gwaed,

A gwewyr ei gwallgofrwydd hi

A daniodd nwyd ein meib dinych, -

Nid ofer swyn milwrol fri.

Dros eraill aethant, ddued oedd,

I ferw’r trinoedd dros y lli,

Gadawsant feusydd tawel Llŷn,

Yng ngofal Duw, yr hen a’r gwan,

A breuddwyd gwyn oleuai’u trem

Wrth gychwyn draw i wneud eu rhan ;

Ond trist fu’r antur lawer dydd

‘R ol gadael gwŷdd, a gadael glan.

Trwy ddwr. a thân, a marwol nwy

Ymladdai rhai o ffos i ffos ;

A brwydrai eraill ar y don

Mewn stormydd draw o nos i nos ;

A rhoi y cwbl a fu eu rhan

Cyn cyrraedd glan eu Gwalia dlos.

Wrth borth y fynwent ar y bryn, -

Eu mynydd hwy a chrud eu hedd,

Saif colofn unig dystia’n fud

Nad yno mae eu dinod fedd ;

Wrth gofio’r gemau sy’n y llaid

Cynhyrfa’m henaid ; gwrida’m gwedd.

Ni cherddant mwy’r hen lwybrau gynt,

A’u lle sydd wag o gylch y tân ;

Ni chanant hen emynau mwy,

Na thelynegion Cymru lân ;

Ni chlywant hudol swn y don,

Na cherddi llon yr adar mân.

Ond ni heneiddiant fel nyni ;

Yn angof nid â’r cedyrn hyn ;

A thrwy’r canrifoedd treiddio wna

Eu cennad friw yn nrysni’r glyn.

Gweddiwn ninnau wedi’r drin

A wybod rhin eu breuddwyd gwyn.