Yn Nant Gwytheyrn wrth lan y môr

Mae mwyn atgofion imi’n stor,

Mi dreulais yno flwyddi maith

Yn nyddiau dedwydd dechrau’r daith.

Mae yno olygfeydd di – ail

A chreigiau serth di – sylf eu sail

Yn gwarchod dros y fangre dlos

Fel cewri’r cynfyd yn y nos.

A minnau’n byw mewn llannerch hud

O olwg ac o swn y byd.

Mi glywaf eto ar fy nghlyw

O’r capel bach sain clod i Dduw;

Ac yno deuai llongau’r môr

I gyrchu golud yn ystor.

I dref a dinas dros yr aig

Yn balmant drud o goffrau’r graig.

Ond segur yw’r morthwylion mawr

a thawel ydyw’r Nant yn awr.

A lle bu unwaith bentref tlws

A blodau’n tyfu ger bob drws

Fe droes pob tŷ yn benglog llwm

Yn rhwth eu llygaid yn y cwm.

Daw ffrindiau echdoe ar eu hynt

I son am hwyl yr amser gynt;

Ac os na chaf fi fynd yn ol

I Nantgwytheyrn o’m teithio ffol

Daw’r atgo’n ol o hyd o hyd

A haws yw byw ar draws y byd.

We would like to thank Mr David Roberts, for sending us this poem that his late mother wrote, shortly after the family left their home at Nant Gwrtheyrn for England. It's a poem full of emotion and longing, for a way of life that she would never experience again.